Berlobi

Yaouank on. N'em eus ket c'hoazh gwelet ugent hañv.
An heol tro-ha-tro din a skuilh e vannoù-tan
Ar bleuñv àr an avel a zegas din o c'hwezh
Ha neoazh me zo leun a velkoni dalbezh
Perak 'ta ? Doue a oar. Pa grouas ar Breton,
Eñ 'lakaas an dristez da chom en e galon.

Degouezhet on en oad e vourrer é veviñ,
É redek ar parkoù, é c'hoari, é kaniñ,
En oad na soñj nag e bez na e maen,
Nag e stêr ar vuhez ken fonnus é tremen...
E kreiz ma flijadur, neoazh, ankeniet on :
Doue 'lakaas an dristez e kalon ar Breton.

An dud tro-ha-tro din a c'hoarzh d'an nevez-hañv;
An eostig àr ar barr a lar e son vravañ,
Razh an evned a strew o fozioù gwiv en aer.
Met me pa gemeran ma zelennig dister,
Hirvoudiñ 'ra bepred, ne oaran 'met un ton :
Doue 'lakaas an dristez e kalon ar Breton.

Pep tra a rankehe gober din levenez :
Yaouankiz ha frankiz bleuñv er prad, heol en ne,
Petra 'zo ret muioc'h 'vit em anviñ eürus ?
Ha neoazh, ar bed-mañ ne gavan ket bourrus,
Un dra bennak atav 'm eus diouer dezhoñ :
Doue 'lakaas an dristez e kalon ar Breton.

O ma Doue, an dra-se a vank d'am c'hoantoù-den
C'hwi eo ! Rak 'ar an Douar ne reomp nemet tremen,
Rak n'eo ket evitoñ 'mañ graet hor c'halonoù...
Met pa welimp é tont karrig-gwenn an Ankoù
'Vit hon dougen du-hont, ganeoc'h, 'barzh an ne don :
Neuze 'vo levenez e kalon ar Breton !

Yann-Bêr Kalloc’h
1904